هر موقع که به دور دست ها نگاه می کنم ... در افق های دور دست امید را به خوبی لمس می کنم ... در آن دوردستان ، نوری از امید ، به جای آزردن ، چشمم را نوازش می دهد .... از دیدن آن نور همواره لذت می برم .. همین امید به آینده است که مرا سر پا نگه داشته است ..... امیدم به خداست و نگاهم به آینده .. یکی از افق های دور دست من ، آرزوهایی است برای ریحانه متصورم ، به امید تحقق آرزوها

پ . ن : در پست بعدی میخوام تصوراتم نسبت به دوستان عزیز مجازیم ( پیوندهای وبلاگ ) را بنویسم ( مثلا شکل و ظاهر ، خلقیات و ... ) 
بر فرض مثال : آمنه : فکر کنم دختری ۳۰ ساله ، خوش قلب ، مهربون ، قد متوسط ، خوش اخلاق ، شیطون و ....

اگر دوستی مرا دو رو تصور کند ، اگر دوستی مرا خائن تصور کند ، اگر دوستی مرا ریاکار تصور کند ، اگر دوستی مرا مزدور تصور کند ، اگر دوستی مرا رذل و نابکار تصور کند ، اگر دوستی مرا نامرد تصور کند ، اگر دوستی مرا خطاکار تصور کند ، اگر دوستی مرا هر چه واژه " منفی "است تصور کند ........

عکس تزیینی است

برای عزیز ترینم ، برای زیباترینم ، برای همدم تنهاییم ، برای سنگ صبورم ، برای عشق عزیزم ، برای اسوه پاکی ام ، برای الگوی صداقتم ، برای شریک زندیگم ، برای مادر دخترم و در یک کلام  همسر نازنینم ...  بهترین سپاس ها و تشکرها و قربون صدقه ها و ... را پیوست این پست می کنم ... و دلیلش فرارسیدن سالگرد پیوند آسمانی و جاودیدان یک زوج خوشبخت و بی همتاست سالروز ازدواجمان ...

این پست من حداقل به خودم ثابت کرد که خیلی بچه پررو هستم ! میدونید چرا ؟ به خاطر اینکه همین نیم ساعت پیش یک آقا دکتر تپل مپل ! قدم رنجه فرمودن و از ۴ تا خیابون اونطرف تر اومدن و یک سرنگ حاوی ۲ آمپول رو به من تزریق کردند !!!

ما آدم ها  فقط روزهایی که دلتنگ میشیم و فیل مون یاد هندستون ( هندوستان ) میکنه و غم و قصه سراغمون میاد میگیم " ای خدا " کمکم کن .... " ای خدا " مشکلاتم رو حل کن ... " ای خدا " تو تنها یار و همدم من هستی و ...... و وقتی که کبک مون خروس میخونه اصلا یادمون میره که خدایی هم هست ...

 پس از سالها دوری از کتاب و درس و مشق ! از پس فردا امتحان های آخر ترم من شروع مبشه ! نمیدونم چرا نسبت به این امتحان حس آشنایی دارم  حسی که شاید سال های سال از اون گذشته ولی غریبه نیست

الباقی عکس ها در ادامه مطلب قابل رویت است ..........

 روزگاری داشتن ۷ تیر ( تفنگ )  برام یک آرزو بود ! آرزویی که من رو قدرتمند می کرد و داشتنش ، آدم بدهای ذهنم رو سرجاشون می نشوند !  اما حالا دیگه به قدری آدم بدهای جامعه زیاد شدن که دیگه با ۷ تا دونه تیر که چه عرض کنم ! با کلی تیربار هم نمیتونم اونها رو از پا دربیارم !! به خاطر همین دیگه بی خیال آدم بدها شدم  ! اصلا شاید هم همین الان خودم هم جزء اون آدم بدا باشم !! که یکی منتظره من رو از پا دربیاره !! آخه یکی از بدی های آدما اینه که چه جزء بدا باشن و یا خوبا !  از نظر خودشون همیشه خوبن  ! آخه من همیشه فکر می کنم خیلی خیلی خوبم ! مثل تو .. مثل اون ... مثل اونا !! مثل همه ..... چه دنیای خوب و شیرینی داریم ! آخه همه میگن ما خوبیم  ، خوب خوب ..........

 پ . ن : توی پست بعدی میخوام چند تا عکس یه آدم خوب بذارم !! آدمی که هم نازه و هم ماهه ! اول اسمش هم ریحانه اس !!!

در پست قبل گفتم که قهر ، شیرینی آشتی است ! و عقیده من این بود که تا قهری در کار نباشه ، طعم  آشتی حلاوت و شیرینی  نخواهدداشت  ، البته " آمنه " هم اشاره خوبی داشت !
حال به نظر شما ارتباطی که گسسته می شود ! راهی برای پیوند آن باقی است ؟ این طنابی که در این عکس مشاهده می کنید ! از بی نهایت رشته کوچک تشکیل شده ، آیا اگر این طناب رشته رشته اش پاره شود ، می توان آن را مثل گذشته به هم وصل کرد ؟؟؟

قهر و کدورت توی هر ارتباطی ( ائم از خانواده ، محیط کار ، هم کلاس ، دوستی و رفاقت ، ورزش و ...)
وجود داره و اگه وجود نداشته باشه باید به ارتباطات انسانی شک کرد !!!



ولی همین کدورت ها و اختلاف نظرها زمینه ساز دنیایی زیبا و  دوست داشتنی است ... تا زمانی که آدمی تلخی قهر و دوری  رو نچشیده باشه ، حلاوت و طعم دوستی و رفاقت برایش شیرین نخواهد بود

           پ . ن : به شرطی که حرمتها از بین نرفته باشه و پل های پشت سر خراب نشده باشه ....